Radio internetowe RMFon.pl

 
Grupa RMF Sp. z o.o. sp. k. informuje, że na swoich stronach www stosuje pliki cookies. Kliknij polityka cookies, aby dowiedzieć się więcej, w tym jak zarządzać plikami cookies za pośrednictwem swojej przeglądarki internetowej. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

Dead Can Dance

Dead Can Dance
Dead Can Dance to grupa założona w 1981 roku w Australii, rok później osiadła jednak w Londynie, podpisując kontrakt z wytwórnią 4AD. Przez zespół przewinęło się przez lata wielu muzyków, jednak najważniejsza dwójka pozostała niezmienna. Są to założyciel i gitarzysta zespołu Brendan Perry oraz wokalistka Lisa Gerrard.
Muzyka Dead Can Dance nie jest łatwa do sklasyfikowania. Skupia ona w sobie elementy europejskiej muzyki folkowej, szczególnie tej renesansowej i średniowiecznej, a także elementy ambientu, jazzu, czy muzyki ludowej z całego świata. Częstymi motywami piosenek grupy jest smutek, żal czy odwieczne poszukiwanie przez człowieka sensu życia.


Debiutancki album grupy z 1984 roku nazywał się po prostu "Dead Can Dance". Dzieło pokazało słuchaczom, że mają do czynienia z nowym zjawiskiem w świecie muzyki. Brzmienie płyty zapowiadało już przyszłe eksperymenty Dead Can Dance i muzyczne podróże zespołu w czasie i przestrzeni.


Pełny wymiar osiągnęły one na drugim wydawnictwie zespołu "Spleen and Ideal". Skrzypce, fortepian, puzony, czy wiolonczele zastąpiły tutaj tradycyjne rockowe instrumenty. Muzyka Dead Can Dance zyskała orkiestrowy rozmach. Na niezwykłą atmosferę album składały się też wyjątkowe partie wokalne Gerrard i Perry'ego, a płytę można traktować jako pierwszy sukces zespołu. Rok 1987 przyniósł trzecie, jeszcze doskonalsze i bardziej dopracowane dzieło - album "Within the Realm of a Dying Sun".


Czwartym wydawnictwem zespołu była płyta "Serpent's Egg". Tym razem aranżacje kompozycji były bardziej oszczędne, pozbawione obecnego na poprzednich płytach rozmachu. W 1990 roku ukazał się natomiast album "Aion". Tu słychać było ograniczenie się do muzyki zachodnioeuropejskiej ze średniowiecza i renesansu.


Jesienią 1991 roku grupa po raz pierwszy koncertowała w Stanach Zjednoczonych. Z tej okazji ukazała się płyta "A Passage In Time", rodzaj podsumowania dotychczasowej kariery zespołu, mającego też przedstawić jego dokonania nowej grupie słuchaczy. Płyta sprzedała się w znakomitym, jak na tak wymagającą muzykę, nakładzie pół miliona egzemplarzy.


W tym samym czasie drogi Perry'ego i Gerrard rozchodziły się już coraz bardziej - nie byli już parą i zamieszkali w różnych rejonach świata, odpowiednio w Irlandii Północnej i Australii. Mimo to podjęli próbę stworzenia kolejnej płyty. Wydany w 1993 roku album "Into the Labyrinth" był niestety odbiciem konfliktu w zespole.


Po skończeniu trasy koncertowej, udokumentowanej na albumie "Toward the Within" drogi liderów Dead Can Dance znowu się rozeszły, a muzycy zajęli się pracą nad projektami solowymi. Ostatecznie tylko Lisa Gerrard wydała wtedy płytę.


Mimo wszystko, po przerwie powstał kolejny album zespołu. "Spiritchaser" przyniósł wiele niespodzianek, przede wszystkim silne inspiracje folklorem Afryki oraz Ameryki Południowej, a także szerokie zastosowanie gitar. Po trasie promującej ten album Brendan Perry zdecydował się rozwiązać Dead Can Dance.


Zespół powrócił dopiero po 16 latach. W sierpniu 2012 roku formacja wydała płytę "Anastasis". Przejmujący wokal, mistyczny klimat, poruszające duszę utwory inspirowane muzyką orientalną i średniowieczną - fani Dead Can Dance odnajdą tu wszystkie charakterystyczne dla kultowej grupy elementy. Płyta została nazwana "Anastasis", po grecku wskrzeszenie. Brendan opowiadał: "Myślałem, że 'Anastasis' to idealny tytuł naszego powrotu. Ponadto słowo to można tłumaczyć jako 'pomiędzy dwoma etapami'".


Oficjalna strona:

http://www.deadcandance.com

Dead Can Dance - dyskografia

CD
In Concert 2013
1. Children Of The Sun
2. Anabasis
3. Rakim
rozwiń
CD
Anastasis 2012
1. Children Of The Sun
2. Anabasis
3. Agape
rozwiń
CD
The SACD Box Set 2008
CD1:
1. The Fatal Impact
2. The Trial
rozwiń
CD
Spiritchaser 1996
1. Nierika
2. Song of the Stars
3. Indus
rozwiń
CD
The Serpent's Egg 1988
1. The Host of Seraphim
2. Orbis de Ignis
3. Severance
rozwiń
CD
Within The Realm Of A Dying Sun 1987
1. Anywhere Out Of The World
2. Windfall
3. In The Wake Of Adversity
rozwiń

Dead Can Dance - utwory

  • Amnesia 2012 CD
  • Children Of The Sun 2012 CD
  • Children Of The Sun (live) 2013 CD
  • Nierika 1996 CD
  • Opium 2012 CD
  • Song of the Dispossessed CD
  • Summoning of the Muse 1987 CD
  • The Host of Seraphim 1988 CD

Dead Can Dance - skojarzeni artyści

  • Lisa Gerrard  
    Lisa Gerrard to australijska wokalistka, kompozytorka i aktorka. W latach 80. wraz z Brendanem Perry stworzyła zespół Dead Can Dance. Obecnie zajmuje się muzyką filmową (współpracowała między innymi z Ennio Morricone). Jako solistka zadebiutowała w 1995 roku.
  • Lunatic Soul  
    Lunatic Soul to solowy, studyjny projekt Mariusza Dudy, wokalisty, basisty i kompozytora znanego z warszawskiej formacji Riverside. Artysta do współpracy zaprosił przyjaciół z branży - Macieja Szelenbauma, Wawrzyńca Dramowicza (Indukti), Michała Łapaja, Macieja Mellera i Roberta Srzednickiego.
  • Anka Ujma  
    Niegdyś, jeszcze mieszkając w Krakowie – Anka śpiewała i komponowała w Uistiti – zespole grającym rocka klimatycznego. Były to czasy wpływów Cocteau Twins, Dead Can Dance, muzyki tradycyjnej, oraz fascynacji muzyczną wrażliwością i rozwiązaniami Kate Bush czy Björk. Z czasem pojawiły się kolejne muzyczne miłości, szczególnie w obrębie współczesnego minimalizmu - Steve Reich, Henryk Górecki, Arvo Pärt, Philipe Glass.
  • Armia  
    Polska grupa spod znaku punk rocka i hardcore’u. Skład zespołu zmieniał się wielokrotnie. Obecnie w zespole grają - Tomasz „Tom Bombadil” „Budzy” Budzyński (teksty, śpiew, okładki), Krzysztof „Banan” Banasik (waltornia), Krzysztof „Dr Kmieta” Kmiecik (bas), Paweł Klimczak (gitara), Rafał „Frantz” Giec - (gitara), Tomasz „Krzyżyk” Krzyżaniak (perkusja). Nie stronią od większych form muzycznych, nawiązujących do rocka symfonicznego. Charakterystycznym wyznacznikiem ich brzmienia jest sekcja dęta, a szczególnie waltornia oraz poetyckie teksty. Czasem sięgają także po skrzypce, saksofon, flet lub wiolonczelę.